Whale Observations and Whale Photo ID Results of 2025:
The year 2025 was the best year ever for me in terms of my whale watching and whale photo ID projects! This year I was given the opportunity to take vitality leave with my former employer. As a result, I was off for no less than 3 months! During that period I have been working almost full-time on my Atlantic whale observations and whale photo ID projects.
This year I have unfortunately not been able to make any whale photo ID matches but I have been able to photograph many unique whale species and especially enjoyed all the life in the Atlantic Ocean. This year was very special in terms of my sightings of, for example: Blue whales, humpback whales, and Orcas.
In 2025 I have observed 6 (for me unique) blue whales, 6 (for me unique) humpback whales, and a group of 4 Orcas. In total, my observations in 2025 are no less than 13 different whale species. The distances I have sailed are more than 2000 nautical miles in just over 7 weeks. Unfortunately, sailing out was not always possible and also not responsible because of the often bad weather conditions in the spring on the Atlantic Ocean.
The blue whale and humpback whale sightings and the associated classifications are currently under investigation. As for the group of Orcas that I have observed this spring, this is a different story. This group of Orcas has been observed there for the 3rd year in a row at exactly the same location in the mid-Atlantic zone.
As far as my humpback whale photo ID project is concerned, there is some fantastic news to report! Desertinho Atlantic whale observations has been asked to provide data to a new research team to be started. In this startup, we will jointly merge the Mid-Atlantic humpback whale catalog with that of the North Atlantic humpback whale catalog. Through this collaboration, we try to map the migration patterns of humpback whales even more accurately. Normally, these kinds of processes take at least a year.
Orca pod versus gray dolphin and loggerhead sea turtle:
In 2025, I was surprised by a group of 4 Orcas (photo 1 and 2) that swam 5 days off the coast at one of the islands of the Azores where I was staying. This group of Orcas has been observed there for the 3rd year in a row. Besides the fact that this is very special, my observations were also very unique. This group consisted of 4 Orcas: 2 females, a male, and a calf.
The most important whale observations regarding this group of Orcas were the following: The most beautiful sighting is forever etched in my memory! The calf of this group was clearly in the learning phase of his life. He played, with a loggerhead sea turtle as prey (the loggerhead sea turtle survived), swam several times on his back with flapping front fins, and was very stubborn while following his father’s wise lessons during hunting lessons at various fishing schools.
Another special sighting is my sighting of a badly injured Gray dolphin (photo 3) near this group of Orcas. This gray dolphin most likely did not survive the presence of this group of Orcas. From the photos on my blog you can clearly see how battered this gray dolphin was at that time. With these kinds of Apex predators around, I am sure that this gray dolphin eventually fell prey to this group of Orcas. An old and wise saying in the Azores, and in Madeira, is that a dolphin “that is alone” can never be saved.
In the Netherlands, various organizations are still trying to save dolphins and whales, but this is practically impossible. The only exception to this is the porpoise but with varying results. The people and the Dutch government who stand behind these organizations in the Netherlands really need to learn to let nature take its own course. Due to human activity, dolphins and whales suffer unnecessarily in the Netherlands every year. Or worse, sometimes dolphin species even end up in permanent captivity such as Orca Morgan.
Finally: I am very happy with my sightings of this Orca family living in the full freedom of the Atlantic Ocean where they belong and thus keeping the Atlantic Ocean in balance. Nature is nature and people simply cannot control nature.
The 2nd most unique humpback whale sighting ever in the Azores in 30 years:
A large number of whale researchers I often work with often say that I should publish my own book with my whale stories and whale photos. Something they have already done and I still haven’t. I always say with a smile: Where is your website or blog anyway?
I always think, and always found, that “my” book could never be complete without “a” photo of a Humpback whale jumping out of the water, I always answered. Unfortunately, or rather fortunately, I can’t get rid of it so easily now and I will have to publish a book someday. Even if it’s just for them, my family, and my friends.
I have been doing whale observations for more than 16 years now and I have often heard that a humpback whale was once sighted in the Atlantic Ocean that jumped out of the water no less than 20 times in a row! I thought this can really never be true!
This year the most unlikely thing ever happened! In 2025 I observed several humpback whales, but in the end there was a very special moment. I was having lunch alone and I had just booked an extra trip for Monday afternoon. There was only 1 place left for me that Monday afternoon.
After lunch I cleaned the lens of my camera extra well, because I still had time left, and that was a good thing. Paid my lunch and went out to the Atlantic Ocean and there the most unlikely happened! I saw the humpback whale that I had observed for several days in a row and he or she was very energetic at that moment (this is in contrast to most humpback whales I have observed in 2025).
The moment I came close to this humpback whale, of course at an appropriate distance, the spectacle began that is unparalleled! This humpback whale suddenly jumped out of the water 6 times (photo 4 and 5) in a row! What enormous power this whale can bring about with its powerful pectoral fins in combination with their fluke! Their powerful, and very long, pectoral fins make it possible to raise their elegant bodies to such high heights above the ocean. This is “almost” the only large whale that can do this so “impressively”.
I enjoyed it immensely, especially when the humpback whale also started swimming on its back and then started “lobtailing”. This probably won’t happen again in the next 30 years and put it in your calendar in 30 years. At least if we use the Oceans sparingly from now on…
Humpback Photo ID results and Humpback Photo ID projects:
As mentioned earlier in my Blog, I have been asked to contribute to the merging of my mid-Atlantic humpback whale observations (photo 6)and to match them with the North Atlantic humpback whale catalog. A wonderful initiative and to start with, I have provided 8 unique humpback whale photos with all the specific data that goes with them.
This is not just “supplying photos” but this must be done together with: GPS data, sailing routes, behavior of the humpback whale, and much more. Early next year I hope to receive the first results regarding my supplied humpback whale data.
Blue Whale Photo ID results and Blue Whale Photo ID projects:
This year I have been very lucky in terms of my sightings of blue whales! When I arrived in the port of one of the islands of the Azores, the crew had not been on the Atlantic Ocean for more than 6 weeks. When I arrived there, it was also the first day for them that they could sail back into the Atlantic Ocean (together with me of course).
In the 3 weeks that I was there I was able to photograph 6 blue whales, which were unique to me. All these blue whale photos (photo 7)along with GPS data, sailing routes, behavior, and much more are currently being researched in America because the blue whales migrate there from the Azores. And specifically the area of the Gulf of St. Lawrence from the months of May to October.
It is important for the delivery of whale photo ID photos that you use good cameras and lenses and are not afraid to use them during the rough conditions of the Atlantic Ocean. For more information about this see my page about whale photography.
The Atlantic “Big 8” whale species:
In the Atlantic Ocean, there are the “Big 8” instead of the “Big 5“, who live on land. Animals that are said you must have seen! There is nothing to criticize about these 5 beautiful land animals, but too little is known on the internet about the “Big 8” whale species that you can see in the Atlantic Ocean. The Atlantic “Big 8” whales consist of the: blue whale, fin whale, sei whale, humpback whale, Bryde’s whale, North and South Atlantic right whale, and the sperm whale.
I never managed to see them all in 1 season unfortunately and there is a trend in recent years. It is important to tell you that I have never been able to see the North and South right whales in real life because they only occur in the North and South Pole regions. However, the other 6 whale species I have observed. The year I last observed the big “Big 6” in the mid-Atlantic zone during their migration routes was in 2019.
The biggest difference in my observations is the decrease in the number of fin whales and the increase in the number of Bryde’s whales in the Atlantic Ocean. A very important detail to mention here is that almost all fin whales that I have observed in the past 5 years were all molting . My assumption is that this is due to climate change. Their skin suffers clear sun damage, causing the fin whales to molt.
Whales and the effect of the moon:
In 2025 I had the opportunity to consciously follow the full moon effect 3 times in the Azores and in Madeira. The best moment was, in addition to whales, to have had the perfect sighting of the Moonfish (Mola mola). A unique and very large fish to see and this moonfish swam along and under our boat for more than 20 minutes. I estimate this moonfish to be about 2 meters in size/high and then this sunfish already weighs more than 2000 kilos. Sometimes it is not necessary to take pictures of these kinds of sightings but to store them in your heart!
Now that I have consciously focused on the lunar cycle in combination with whale behavior during that period, you can observe very well what the moon does to whales. Sperm whales always come together in large groups, socialize with each other by touching each individual, and often “spy-hop”.
Pilot whales come to the Azores especially with the full moon, from Madeira, because the moon is closer to the equator in the months of May and June. The lunar cycle repeats itself every month, of course, but in the summer it is high tide for this kind of observations.
Whale watching by NGOs and whale watching organizations that do not comply with the rules:
What has struck me enormously in recent years, and what I really want to pay attention to in my blog, is the proliferation of NGOs that are not authorized for whale watching (but do so anyway), and organizations with whale watching licenses that clearly do not comply with these rules .
Both groups disrupt the lives of whales, consciously or unconsciously. This while I always thought that mainly NGOs and authorized “whale watching” organizations (people) are committed to the conservation of all whale species that live in the Atlantic Ocean. Through the 2 concrete examples below, I want to explain my thesis from my own experience and my observations have a repetitive character during my stays at the Azores and Madeira in 2025.
Example 1:
An NGO in that annually, and then almost daily, sails directly in our boat “slip stream” that is not authorized to carry out “whale watching”. This NGO does not have a license for this. This NGO is only authorized to monitor a certain Atlantic dolphin species there. This particular example concerns my own observations and is based on facts from several years in a row.
Another concrete example regarding this same NGO: Through almost daily radio contact in 2025, we repeatedly pointed out their rights and obligations to this NGO and regularly asked them to stay away from the areas where we did whale observations. Unfortunately without any result so far.
Example 2:
I am also very impressed by organizations that are authorized to carry out whale watching but show no respect whatsoever towards the whale watching activities of other organizations.
Especially in 2025, I have experienced several times that organizations other than mine are driving us out by, for example, the number of boats they own. As a result, me and my team have been “overrrulled” several times and we have therefore we decided too often to leave the location of the whale because we respect nature and the whales. A maximum of 4 boats per whale is allowed for a maximum of 10 minutes.
So how does this situation actually arise? During all my whale observation trips, we have access to a very strong team with various skills. The teams I do whale research with have the following skills: The best skippers on the Atlantic Ocean and the best look-outs on land. Because of both these skills, we are always the first to observe a whale.
It strikes me that the various aforementioned organizations often follow us because we are always the first to leave port. This creates “the” problem and ultimately the result that the whales leave as soon as several boats come near them.
So far, I think it is important not to name the organizations concerned. However, it is totally incomprehensible that as a whale watching organization, or dolphin researcher, you do not respect the Atlantic Ocean nature sufficiently. This can and must clearly be improved from now on!
Why is the Blog of Desertinho Atlantic whale observations written in English but also in Dutch?
I always write my Blog in Dutch first and then rewrite it in English myself. So I write my blog independently without any tools such as AI and Chat GPT. This is because both tools cannot tell 100%, and can not translate, what you are really trying to convey to the people who read your blog with great interest.
In addition, both tools very often lack the necessary emotion that you try to convey in your personal Blog. My advice for people who write their blog: Don’t be tempted to let AI or Chat GPT write your Blog.
Back to the whales! The language of scientific whale research is written in English. Because a lot of scientific research is described in English, I think it is very important to always write down my own experiences in Dutch first and only then to rewrite them in English.
Writing my Blog in Dutch contributes to the fact that people, who can only read and understand the Dutch language, for example, also have the opportunity to gain more insight into whales in general.
Their probable and only “whale information flow” is what is eventually reported in the Dutch media and many Dutch people take this information for granted. The other important reason is that many people in the Netherlands do not always know when there is really something important to report about whales that pass the Dutch coast, for example.
These are often reports, especially through the Dutch media, that clearly need much more explanation than they have received so far. I always say: There will come a day when as soon as a shrimp swims by in the North or Wadden Sea, all rescue organizations, research organizations, and the media in the Netherlands will once again dive into it! And always without any result: They stood by, presented it, and they looked at it…
Rescue organizations, research organizations, and media in the Netherlands: Let nature be nature, and the whale should be the whale. Enjoy it when a whale swims by in the North or Wadden Sea! But please in silence from now on …
WI (Whale Intelligence) versus AI (Artificial Intelligence):
Nowadays, AI is “the” trend and the solution to almost everything! At least that’s what most people and companies think. Whales have WI (Whale Intelligence) and have therefore been ahead of us, or behind, us for hundreds of years. It just depends on the perspective from which you look at this.
Whales are still whales and fortunately whales are still as people used to be. Whales have been doing “their own thing” together with their own intelligence for years without the need for Apps, for example. Whales communicate with each other through the long-standing traditions that still work for them and we humans in general hardly communicate with each other anymore.
As a concrete example, we humans sometimes suffer from a poor internet connection and this is often caused by ourselves. Whales also have to deal with these kinds of poor communication links due to, for example, noise pollution caused by us. We can make contact with our internet provider, but whales unfortunately cannot.
Because of our behavior, the “dating apps” of whales in particular are disrupted to such an extent that whales often can no longer find and hear each other, for example through all kinds of annoying noises and unnecessary lighting on the Oceans that are caused by us, humans.
For example, what could you change about this yourself? What would help enormously is what I always say “you sleep at night”. By this I mean that when it is dark that you go to sleep and turn off the lights everywhere.
Cruise ships, on the other hand, sail day and night with a lot of lighting on, for example, in the Atlantic Ocean. To make this possible, the engines of a cruise ship have to keep running and that engine noise disturbs the whales! It will help enormously if all Cruise ships turn off their lights and engines at night and therefore no longer sail. Even if Cruise ships are stationary in the ports, they already cause so much emissions and noise.
These two concrete examples already contribute directly to creating a better living environment for all whale species that live in the various Oceans and seas.
Finally, AI could only work well for me to be able to process my whale photos more easily, for example. Fortunately, WI is still a complete mystery to me. Whales will probably, and unfortunately, have to update their W-OS (Whale Operating System) because of the impact that we, humans, have on their lives… Or are we finally going to do that for them? The latter seems to me the case and I behave accordingly, do you from now on?
Cory’s Shearwater and the Missing Egg:
Well, to conclude this blog I would like to share a very special and personal story and I think it is important to share a different Atlantic Ocean experience on my blog. A personal experience that really touches you!
I went for a walk with my girlfriend along a path, surrounded by lava rocks, to go to our favorite Atlantic swimming pool. So to speak, until suddenly there was a large, and heavy, egg in the middle of the walkway.
At first I thought it was crazy! But right away we both thought that this could be an egg of my favorite Atlantic Ocean bird, the Cory’s shearwater (photo 8)! Why did I think that? So we walked along a path that was walled with lava stones and often Cory’s shearwaters “nest” in between.
Soon we found the Cory’s shearwater nest and I carefully picked up their egg to put it back in their nest. I took the egg, tried to slowly put it back in their nest (where the adult Cory was still sitting), and then everything went into overdrive!
The Cory’s shearwater saw me, put one paw up when I gently put their egg back into their nest, and then he/she bit me! Not painful, but most likely a gesture of gratitude. Then we carefully monitored their nest for another week and fortunately everything went well!With this action we may have contributed to the fact that next year a beautiful, healthy, and above all unique young Cory’s shearwater can fly the Atlantic Ocean again! The bird that I always enjoy so intensely. See you next year!
Walvis observaties en walvis Foto-ID resultaten van 2025:
Het jaar 2025 was voor mij het mooiste jaar ooit voor wat betreft mijn walvis observatie en walvis foto-ID projecten! Dit jaar was ik namelijk in de gelegenheid gesteld om vitaliteit verlof op te nemen bij mijn voormalige werkgever. Ik was daardoor maar liefst 3 maanden vrij! In die periode ben ik dan ook bijna fulltime bezig geweest met mijn Atlantische walvis observaties en walvis foto-ID projecten.
Dit jaar heb ik helaas nog geen walvis foto-ID matches kunnen maken maar heb ik wel heel veel unieke walvis soorten kunnen fotograferen en vooral genoten van al het leven in de Atlantische Oceaan. Dit jaar was heel bijzonder voor wat betreft mijn waarnemingen van bijvoorbeeld: Blauwe vinvissen, bultruggen, en Orka’s.
In 2025 heb ik 6 (voor mij unieke) blauwe vinvissen, 6 (voor mij unieke) bultruggen, en een groep van 4 Orka’s waargenomen. In totaal zijn mijn waarnemingen in 2025 maar liefst 13 verschillende walvissoorten. De afstanden die ik heb gevaren bedragen meer dan 2000 zeemijl in ruim 7 weken tijd. Uitvaren was helaas niet altijd mogelijk en ook niet verantwoord vanwege de vaak slechte weersomstandigheden in het voorjaar op de Atlantische Oceaan.
De blauwe vinvis en bultrug waarnemingen en de daarbij behorende classificaties zijn op dit moment in onderzoek. Voor wat betreft de groep Orka’s die ik heb waargenomen dit voorjaar is dit een ander verhaal. Deze groep Orka’s is daar voor het 3de jaar op rij waargenomen op precies dezelfde locatie in de midden-Atlantische zone.
Voor wat betreft mijn bultrug foto-ID project is er fantastisch nieuws te melden! Desertinho Atlantic whale observations is namelijk gevraagd om data aan te leveren aan een nieuw te starten onderzoeksteam. In deze startup gaan we gezamenlijk de midden-Atlantische bultrug catalogus samenvoegen met die van de Noord-Atlantische bultrug catalogus. Middels deze samenwerking proberen we de migratie patronen van bultruggen nog nauwkeuriger in kaart brengen. Normaal gesproken duren dit soort processen minimaal een jaar.
Orka pod versus grijze dolfijn en dikkop schildpad:
In 2025 werd ik verrast door een groep van 4 Orka’s (foto’s 1 en 2) die 5 dagen voor de kust zwommen bij een van de eilanden van de Azoren waar ik verbleef. Deze groep Orka’s is daar voor het 3de jaar op rij waargenomen. Naast dat dit heel bijzonder is waren mijn waarnemingen ook heel uniek. Deze groep bestond uit 4 Orka’s: 2 vrouwtjes, een mannetje, en een kalf.
De belangrijkste walvis observaties voor wat betreft deze groep Orka’s waren de volgende: De mooiste waarneming staat voor altijd in mijn geheugen gegrift! Het kalf van deze groep was duidelijk in de leerfase van zijn leven. Hij speelde, met als prooi bijvoorbeeld een Dikkop schildpad (de Dikkop schildpad heeft het overleeft), zwom meerde keren op zijn rug met klappende voorvinnen, en was zeer hardleers tijdens het volgen van de wijze lessen van zijn vader tijdens jachtlessen op diverse visscholen.
Een andere bijzondere waarneming is mijn waarneming van een zwaargewonde Grijze dolfijn (foto 3) in de buurt van deze groep Orka’s. Deze grijze dolfijn heeft de aanwezigheid van deze groep Orka’s zeer waarschijnlijk niet overleeft. Aan de foto’s op mijn blog kun je goed zien hoe gehavend deze grijze dolfijn op dat moment al was. Met dit soort Apex predators in de buurt ben ik er zeker van dat deze grijze dolfijn uiteindelijk ten prooi is gevallen aan deze groep Orka’s. Een oud en wijs gezegde in de Azoren, en in Madeira, is dat een dolfijn “die alleen is” nooit te redden is.
In Nederland proberen diverse organisaties nog steeds dolfijnen, en walvissen, te redden maar is dit praktisch onmogelijk. De enige uitzondering hierop is de bruinvis maar met wisselende resultaten. De mensen en de Nederlandse overheid die achter deze organisaties staan in Nederland moeten echt leren om de natuur zijn eigen gang te laten gaan. Door menselijk handelen lijden dolfijnen en walvissen elk jaar weer onnodig in Nederland. Of erger nog, soms eindigen dolfijnsoorten zelfs in permanente gevangenschap zoals bijvoorbeeld Orka Morgan.
Tot slot: Ik ben heel blij met mijn waarnemingen van deze Orka familie die leven in de volle vrijheid van de Atlantische Oceaan waar ze thuishoren en daarmee de Atlantische Oceaan in balans houden. De natuur is nou eenmaal de natuur en mensen kunnen de natuur nou eenmaal niet controleren.
De 2de meest unieke bultrug waarneming ooit in de Azoren sinds 30 jaar:
Een groot aantal walvis onderzoekers waar ik vaak mee samenwerk zeggen vaak dat ik een eigen boek uit moet gaan brengen met mijn walvis verhalen en walvis foto’s. Iets wat zij al wel hebben gedaan en ik nog steeds niet. Ik zeg dan altijd lachend: Waar is dan jouw website of blog dan eigenlijk?
Ik vind, en vond, het altijd heel erg belangrijk dat “mijn” boek nooit compleet zou kunnen zijn zonder dat er “een” foto bij zit van een Bultrug die uit het water springt gaf ik dan altijd als antwoord. Helaas, of eigenlijk gelukkig, kom ik er nu niet meer zo gemakkelijk vanaf en zal ik toch ooit een boek uit moeten gaan brengen. Al is het alleen voor hen, mijn familie, en mijn vrienden.
Ik doe zelf inmiddels al meer dan 16 jaar walvis observaties en heb ik vaak gehoord dat er ooit eens een bultrug was waargenomen in de Atlantische Oceaan die maar liefst 20 keer achter elkaar uit het water sprong! Ik dacht dit kan werkelijk nooit waar zijn!
Dit jaar gebeurde het meest onwaarschijnlijke ooit! In 2025 heb ik meerdere bultruggen waargenomen maar uiteindelijk was er wel een heel speciaal moment. Ik zat alleen te lunchen en ik had net een extra trip geboekt voor de maandagmiddag. Er was nog maar 1 plek vrij voor mij die bewuste maandagmiddag.
Na de lunch maakte ik de lens van mijn camera nog eens extra goed schoon, ik had namelijk nog tijd over, en dat was maar goed ook. De lunch afgerekend en de Atlantische Oceaan op en daar gebeurde het meest onwaarschijnlijke! Ik zag de bultrug die ik al meerdere dagen achtereen had waargenomen en hij of zij was heel erg energiek op dat moment (dit in tegenstelling tot de meeste bultruggen die ik in 2025 heb waargenomen).
Op het moment dat ik in de buurt van deze bultrug kwam, uiteraard op gepaste afstand, begon het spektakel dat zijn weerga niet kent! Deze bultrug sprong ineens 6 keer achter elkaar uit het water (foto’s 4 en 5)! Wat een enorme kracht kan deze walvis teweegbrengen met zijn krachtige voorvinnen in combinatie met hun staartvin! Hun krachtige, en zeer lange, voorvinnen maken het namelijk mogelijk om hun elegante lijf tot zulke hoge hoogtes boven de Oceaan te brengen. Dit is dan ook de enige grote walvis die dit zo “indrukwekkend” kan doen.
Ik heb er enorm van genoten vooral toen de bultrug ook nog eens op zijn rug ging zwemmen en vervolgens ging “lobtailen”. De komende 30 jaar gebeurt dit waarschijnlijk niet weer en zet het maar vast in je agenda over 30 jaar. Tenminste als we zuinig met de Oceanen omgaan vanaf nu…
Bultrug Foto-ID resultaten en Bultrug Foto-ID projecten:
Zoals eerder in mijn Blog vermeld ben ik dus gevraagd om mijn bijdrage te leveren voor het samenvoegen van mijn midden-Atlantische bultrug waarnemingen (foto 6) en deze te matchen met de Noord-Atlantische bultrug catalogus. Een prachtig initiatief en om te beginnen heb ik 8 unieke bultrug foto’s aangeleverd met alle specifieke data die daarbij hoort.
Dit is niet zomaar “het aanleveren van foto’s” maar dit moet samen met: GPS-data, vaarroutes, gedrag van de bultrug, en nog veel meer. Begin volgend jaar hoop ik de eerste uitslagen te ontvangen voor wat betreft mijn aangeleverde bultrug data.
Blauwe vinvis Foto-ID resultaten en Blauwe vinvis Foto-ID projecten:
Dit jaar heb ik enorm veel geluk gehad voor wat betreft mijn waarnemingen van blauwe vinvissen (foto 7)! Toen ik aankwam in de haven van een van de eilanden van de Azoren was de bemanning daar al meer dan 6 weken lang niet meer de Atlantisch Oceaan op geweest. Toen ik daar arriveerde was het ook voor hen de eerste dag dat ook zij weer de Atlantische Ocean op konden varen (samen met mij uiteraard).
In de 3 weken tijd dat ik daar was heb ik 6, voor mij unieke, blauwe vinvissen kunnen fotograferen. Al deze blauwe vinvis foto’s tezamen met GPS-data, vaarroutes, gedrag, en nog veel meer worden op dit moment onderzocht in Amerika omdat de blauwe vinvissen vanuit de Azoren daarnaar toe migreren. En dan specifiek het gebied van de Golf van St. Lawrence vanaf de maanden Mei tot en met Oktober.
Belangrijk voor het aanleveren van walvis Foto-ID foto’s is dat je gebruik maakt van goede camera’s en lenzen en niet bang bent om deze te gebruiken tijdens de ruige condities van de Atlantische Oceaan. Voor meer informatie hierover zie mijn pagina over walvis fotografie.
De Atlantische “Big 8” walvissoorten:
In de Atlantische Oceaan is er sprake van de “Big 8” in plaats de “Big 5”, die er op land leven. Dieren waarvan men zegt die moet je hebben gezien! Op deze 5 prachtige landdieren is niks aan te merken maar er is op internet nog te weinig bekend over de “Big 8” walvissoorten die je kunt zien in de Atlantische Oceaan. De Atlantische “Big 8”walvissen bestaan uit de: blauwe vinvis, gewone vinvis, Noordse vinvis, bultrug, Bryde’s walvis, Noord en Zuid kaper, en de potvis.
Het is me nooit gelukt ze allemaal in 1 seizoenen te kunnen zien helaas en daar is een trend in de afgelopen jaren. Belangrijk te vertellen is dat ik de Noord- en Zuidkaper nog nooit in het echt heb kunnen zien omdat deze alleen voorkomen in de Zuid-en Noordpool gebieden. Echter de andere 6 walvissoorten wel. Het jaar dat ik de grote “Big 6” in de mid-Atlantische zone tijdens hun migratie routes voor het laatst heb waargenomen was in 2019.
Het grootste verschil in mijn waarnemingen is de afname van het aantal gewone vinvissen en de toename van het aantal Bryde’s walvissen in de Atlantische Oceaan. Een heel belangrijk te vermelden detail hierbij is dat bijna alle gewone vinvissen die ik de afgelopen 5 jaren heb waargenomen bijna allemaal aan het vervellen waren. Mijn aanname hierin is dat dit komt door klimaatverandering. Hun huid loopt namelijk duidelijke zonschade op waardoor de gewone vinvissen gaan vervellen.
Walvissen en het effect van de maan:
In 2025 had ik de mogelijkheid om 3 keer bewust het volle maaneffect te volgen in de Azoren en in Madeira. Het mooiste moment was, om naast walvissen, ook de perfecte waarneming te hebben gehad van de Maanvis (Mola mola). Een unieke en heel grote vis om te zien en deze maanvis zwom ruim 20 minuten langs en onder onze boot door. Deze maanvis schat ik op ongeveer 2 meter groot/ hoog en dan weegt deze maanvis al meer dan 2000 kilo. Soms is het niet nodig om foto’s te maken van dit soort waarnemingen maar deze op te slaan in je hart!
Nu ik mij in die periode heel bewust heb gefocust op de maancyclus in combinatie met walvisgedrag kun je heel goed waarnemen wat de maan wel niet doet met walvissen. Potvissen komen dan altijd in grote groepen bij elkaar, socializen met elkaar door elk individu aan te raken, en vaak te “spy-hoppen”.
Grienden komen met de volle maan speciaal naar de Azoren toe, vanuit Madeira, omdat de maan daar dan dichterbij de evenaar staat in de maanden Mei en Juni. De maancyclus herhaalt zich uiteraard elke maand weer maar in de zomer is het hoogtij voor wat betreft dit soort waarnemingen.
Whale watching door Ngo’s en whale watching organisaties die zich niet aan de regels houden:
Wat mij de laatste jaren enorm opvalt, en waar ik nu echt aandacht aan wil besteden in mijn blog, is de wildgroei aan Ngo’s die niet bevoegd zijn voor whale watching (maar dat dus toch doen), en organisaties met whale watching licenties die zich duidelijk niet aan deze regels houden.
Beide groepen verstoren het leven van walvissen bewust dan wel onbewust. Dit terwijl ik altijd dacht dat vooral Ngo’s en bevoegde “whale watching” organisaties (mensen) zijn die zich willen inzetten voor het behoud van alle walvis soorten die er leven in de Atlantische Oceaan. Via de onderstaande 2 concrete voorbeelden wil ik mijn stelling toelichten vanuit eigen ervaring en hebben mijn waarnemingen een repeterend karakter tijdens mijn verblijven bij de Azoren en Madeira in 2025.
Voorbeeld 1:
Een Ngo die jaarlijks, en dan ook nog eens bijna dagelijks, direct in onze boot “slip stream” meevaart die niet bevoegd is om “whale watching” uit te voeren. Deze Ngo heeft daar geen licentie voor. Deze Ngo is enkel en alleen bevoegd om daar een bepaalde Atlantische dolfijnensoort te monitoren. Dit specifieke voorbeeld betreft mijn eigen waarnemingen en is gebaseerd op feiten van meerdere jaren achtereen.
Een ander concreet voorbeeld voor wat betreft deze zelfde Ngo: Via bijna dagelijks radiocontact in 2025 hebben wij deze Ngo herhaaldelijk gewezen op hun rechten en plichten en hebben wij hen regelmatig gevraagd om weg te blijven uit de gebieden waar wij walvis observaties deden. Helaas zonder resultaat tot nu toe.
Voorbeeld 2:
Ik ben ook enorm onder de indruk van organisaties die wel bevoegd zijn om whale watching uit te voeren maar geen enkel respect tonen ten opzichte van de whale watching activiteiten van andere organisaties.
Vooral in 2025 heb ik diverse keren ervaren dat andere organisaties, dan de mijne, ons verdrijven door bijvoorbeeld het aantal boten dat ze bezitten. Hierdoor ben ik samen met mijn team meerdere keren “opgejaagd” en hebben wij daarom te vaak moeten besluiten om de locatie van de walvis te verlaten omdat wij de natuur en de walvissen wel respecteren. Er is namelijk een maximum van 4 boten per walvis toegestaan voor maximaal 10 minuten.
Hoe ontstaat deze situatie dan eigenlijk? Tijdens al mijn whale observation trips hebben wij namelijk de beschikking over een enorm sterk team met diverse skills. De teams waar ik walvis onderzoek mee doe beschikt over de volgende skills: De beste schippers op de Atlantische Oceaan en de beste look-outs op land. Door deze beide skills zijn we bijna altijd de eerste die een walvis waarnemen.
Het valt mij op dat de diverse eerdergenoemde organisaties ons vaak volgen omdat wij namelijk altijd als eerste vertrekken uit de haven. Hierdoor ontstaand dus “het” probleem en uiteindelijk het gevolg dat de walvissen vertrekken zodra er meerdere boten in hun buurt komen.
Ik vind het tot nu toe belangrijk om de organisaties die het betreft niet bij naam te noemen. Het is echter totaal onbegrijpelijk dat je als whale watching organisatie, of dolfijn onderzoeker, de Atlantische Oceaan natuur ruim onvoldoende respecteert. Dit kan en moet duidelijk beter vanaf nu!
Waarom is de Blog van Desertinho Atlantic whale observations in het Engels maar ook in het Nederlands geschreven?
Ik schrijf mijn Blog altijd eerst zelf in het Nederlands om het daarna weer zelf in het Engels te herschrijven. Mijn blog schrijf ik dus zelfstandig zonder enige hulpmiddelen zoals AI en Chat GPT. Dit omdat beide hulpmiddelen niet 100% kunnen vertellen, en kunnen vertalen, wat je nou werkelijk zelf precies probeert over te brengen op de mensen die je blog met veel interesse lezen.
Daarnaast missen beide hulpmiddelen heel vaak de nodige emotie die je in je persoonlijke Blog probeert over te brengen. Mijn advies voor mensen die hun blog schrijven: Kom niet in de verleiding om AI of Chat GPT je Blog te laten schrijven.
Terug naar de walvissen! De voertaal voor wetenschappelijke walvis onderzoek is geschreven in het Engels. Omdat er dus veel wetenschappelijk onderzoek is beschreven in het Engels vind ik het heel belangrijk om altijd eerst mijn eigen ervaringen in het Nederlands op te schrijven en pas daarna zelf te herschrijven in het Engels.
Het schrijven van mijn Blog in het Nederlands draagt er namelijk toe bij dat mensen, die bijvoorbeeld alleen de Nederlandse taal kunnen lezen en begrijpen, ook de kans hebben om meer inzicht te krijgen over walvissen in het algemeen.
Hun waarschijnlijke en enige “walvis informatiestroom” is wat er uiteindelijk wordt vermeld in de Nederlandse media en nemen veel Nederlanders deze informatie voor waar aan. De andere belangrijke reden is dat veel mensen in Nederland niet altijd meekrijgen wanneer er nou werkelijk iets belangrijks is te melden over walvissen die bijvoorbeeld de Nederlandse kust passeren.
Het betreft hier vaak berichten, vooral via de Nederlandse media, die duidelijk veel meer toelichting nodig hebben dan dat deze tot nu toe krijgen. Ik zeg altijd maar: Er komt nog eens een dag dat zodra er een garnaal voorbij zwemt in de Noord of Wadden Zee dat alle redding organisaties, onderzoeksorganisaties, en de media in Nederland er wederom vol bovenop duiken! En altijd zonder enig resultaat: Ze stonden erbij, presenteerde het, en ze keken ernaar…
Redding organisaties, onderzoeksorganisaties, en media in Nederland: Laat de natuur nou eens de natuur, en de walvis nou eens de walvis. Geniet er nou eens van als er eens een walvis voorbij zwemt in de Noord of Waddenzee! Maar dan graag in stilte vanaf nu …
WI (Walvis Intelligentie) versus AI (Artificieel Intelligentie):
Tegenwoordig is AI “de” trend en de oplossing voor bijna alles! Dat denken de meeste mensen en bedrijven tenminste. Walvissen hebben WI (Walvis Intelligentie) en lopen daarom al honderden jaren op ons voor, of juist op ons achter. Het is maar net vanuit welk perspectief je dit bekijkt.
Walvissen zijn nog steeds walvissen en zijn walvissen gelukkig nog steeds zoals de mensen vroeger waren. Walvissen doen al jaren “hun eigen ding” tezamen met hun eigen intelligentie zonder daar bijvoorbeeld Apps voor nodig te hebben. Walvissen communiceren met elkaar via de jarenlange tradities die nog steeds voor hen werken en wij mensen communiceren in het algemeen bijna niet meer met elkaar.
Wij mensen hebben als concreet voorbeeld bijvoorbeeld soms last van een slechte internetverbinding en wordt dit vaak veroorzaakt door ons zelf. Walvissen hebben ook te maken met dit soort slechte communicatieverbindingen door bijvoorbeeld geluidsvervuiling veroorzaakt door ons. Wij kunnen wel contact maken met onze internetprovider maar walvissen kunnen dat helaas niet.
Door ons gedrag raken specifiek de “dating apps” van walvissen dusdanig verstoord zodat walvissen elkaar vaak niet meer kunnen vinden, en horen, door bijvoorbeeld allerlei hinderlijke geluiden en onnodige verlichting op de Oceanen die worden veroorzaakt door ons, de mens!
Wat zou je hier bijvoorbeeld zelf aan kunnen veranderen? Wat al enorm zou helpen is wat ik altijd zeg “slapen doe je s ‘nachts”. Hiermee bedoel ik dat als het donker is dat je gaat slapen en de verlichting overal uitdoet.
Cruiseschepen daarentegen varen dag en nacht met heel veel verlichting aan op bijvoorbeeld de Atlantische Oceaan. Om dit mogelijk te maken moeten de motoren van een cruiseschip blijven draaien en verstoord dat motorgeluid de walvissen! Het zal al enorm helpen als alle Cruiseschepen hun verlichting en motoren uit gaan zetten in de nacht en dus ook niet meer varen. Zelfs als Cruiseschepen alleen al stilliggen in de havens veroorzaken ze al zoveel uitstoot en lawaai.
Deze twee concrete voorbeelden dragen al direct bij om een beter leefklimaat te creëren voor alle walvissoorten die er leven in de diverse Oceanen en zeeën.
Tot slot, AI zou voor mij alleen goed kunnen werken om bijvoorbeeld mijn walvis foto’s makkelijker te kunnen verwerken. WI is voor mij gelukkig nog steeds een compleet raadsel. Walvissen moeten hun W-OS (Walvis Operating Systeem) waarschijnlijk, en helaas, wel gaan updaten vanwege de impact die wij, mensen, op hun leven hebben… Of gaan wij dat nu eindelijk eens doen voor hen? Dat laatste lijkt mij het geval en daar gedraag ik mij naar, jij ook vanaf nu?
Kuhl’s pijlstormvogel en het missende ei:
Tja, als afsluiter van deze blog wil ik graag een wel heel bijzonder en persoonlijk verhaal delen en vind ik het belangrijk om ook eens een andere Atlantische Oceaan ervaring te delen op mijn blog. Een persoonlijke ervaring die je echt raakt!
Ik ging samen met mijn vriendin een wandeling maken langs een pad, omringd door lava rotsen, om naar onze favoriete Atlantische zwempool toe te gaan. Zogezegd zo gedaan tot dat er ineens een groot, en zwaar, ei lag op het midden van het looppad.
In eerste instantie dacht ik wat gek! Maar gelijk dachten we allebei dat dit wel eens een ei kon zijn van mijn favoriete Atlantische Oceaan vogel namelijk de Kuhls pijlstormvogel (foto 8)! Waarom dacht ik dat? We liepen dus langs een pad dat ommuurd was met lava stenen en vaak “nestelen” Kuhls pijlstormvogels zich daartussen.
Al snel vonden we het Kuhls pijlstormvogel nest en pakte ik hun ei voorzichtig op om het weer terug te leggen in hun nest. Ik pakte het ei, probeerde het langzaam weer in hun nest terug te leggen (waar de volwassen Kuhls pijlstormvogel (nog op zat), en toen ging alles in een stroomversnelling!
De Kuhls pijlstormvogel zag mij, deed haar ene poot omhoog toen ik hun ei weer zachtjes in hun nest terug legde, en vervolgens beet hij/ zij mij! Niet pijnlijk maar zeer waarschijnlijk een gebaar van dankbaarheid. Vervolgens hebben we hun nest nog een week lang voorzichtig in de gaten gehouden en ging alles gelukkig goed!Met deze actie hebben we er mogelijk aan bijgedragen dat er volgend jaar weer een mooie, gezonde, en vooral unieke jonge Kuhls pijlstormvogel de Atlantische Oceaan kan bevliegen! De vogel waar ik altijd zo intens van geniet. Tot volgend jaar!
